‘Toen ik mijn witte jas weer aantrok, was ik zo trots.’

Hoe zag je leven eruit vóór de oorlog?

‘Ik had net mijn studie Geneeskunde afgerond en werkte in een cardiochirurgisch centrum in Kramatorsk. Ik draaide veel nachtdiensten, assisteerde bij bypassoperaties en pacemakerimplantaties. Ik stelde diagnoses en bereidde patiënten voor op ingrepen. We hadden een eigen huis, een stabiel leven. Ik was één maand bezig met mijn specialisatie tot cardioloog toen op 22 februari 2022 om half vijf ’s ochtends de bommen vielen. Ik had nachtdienst. We brachten patiënten naar de schuilkelder, sommigen met zuurstof, anderen net geopereerd. De stroom viel uit, de liften werkten niet. We droegen bedden van de trap. Ons ziekenhuis werd ook geraakt.’

Na een half jaar oorlog vluchtten jullie naar Nederland. Hoe was dat?

‘Heel moeilijk. Mijn ouders en grootouders bleven achter in Oekraïne, al vluchtten ze wel naar het westen van het land. Mijn schoonvader had kanker en omdat we gelezen hadden dat het Antoni van Leeuwenhoek Oekraïense vluchtelingen wilde behandelen, kozen wij voor Nederland. We zijn twee dagen met de auto onderweg geweest. Dat was zwaar, mijn schoonvader voelde zich slecht. Maar hier is hij fantastisch geholpen: twee operaties en immunotherapie. Hij is nu al anderhalf jaar kankervrij. We zijn ontzettend dankbaar.’

Hoe was het om hier helemaal opnieuw te beginnen?

‘De eerste maanden verbleven we bij een Nederlands gezin in huis en werkte ik als schoonmaakster in een hotel. Dat was zwaar, want ik wilde zó graag in een ziekenhuis werken. Na een jaar kregen mijn schoonouders, man en ik een wooncontainer in Diemen aangewezen. Ik kreeg Nederlandse les via de gemeente Diemen en een taalmaatje. Zo haalde ik mijn A2- en B1-niveau.

Toen het UMC Utrecht een traject voor buitenlandse artsen startte, heb ik gesolliciteerd. Ik werd toegelaten, maar was op dat moment 9 maanden zwanger. Ik beviel op de eerste dag van het traject. Eigenlijk wilde ik de dag daarna meteen van start, maar werd tegengehouden door mijn verloskundige. Achteraf gezien ook beter, want ik moest wel even herstellen. Uiteindelijk ben ik een maand later begonnen.’

Je Oekraïense artsendiploma bleek in Nederland niet geldig. Hoe ging je daarmee om?

‘Mijn diploma is hier ingeschaald op MBO4-niveau. Natuurlijk vond ik dat jammer, maar ik begrijp het. Tijdens het traject in Utrecht kregen we Nederlandse taalles, waaronder de medische terminologie. Daarnaast leerden we hoe het Nederlandse gezondheidssysteem werkt en liepen we mee op afdelingen van het UMC Utrecht, om te leren hoe je omgaat met patiënten. De protocollen zijn redelijk hetzelfde als in Oekraïne, maar de omgang, verzekering en wachttijden verschillen enorm.’

Hoe kwam je bij OLVG terecht?

‘De mentor die me in Utrecht begeleidde wees me op een vacature voor hartfunctielaborant bij OLVG. Ik twijfelde, want zou ik goed genoeg kunnen communiceren met patiënten? Ik liep een dag mee en kreeg aan het eind van die dag te horen dat ik mocht beginnen. Toen ik mijn witte jas weer aantrok, was ik zo trots. Ik was weer terug.

OLVG is een opleidingsziekenhuis. Dat betekende voor mij een nieuwe kans. Hier heb ik mijn diploma ECG-expert gehaald — mijn eerste Nederlandse medische diploma. Ik maak nu zelfstandig ECG’s en beoordeel ze. Binnenkort begin ik met een ergometriecursus op HBO-niveau. Ik vind het heerlijk om te blijven leren.

En mijn collega’s zijn fantastisch. Ze hebben me enorm welkom geheten. Ze geven ook complimenten over hoe goed ik de taal spreek en zijn bereid iets drie keer uit te leggen als ik het niet snap. Vooral het werken op de computer vind ik soms lastig: in Nederland is alles digitaal, terwijl we in Oekraïne nog alles op papier deden. Patiënten bedanken me voor de goede zorg. Dit voelt echt als mijn ziekenhuis.’

Hoe kijk je naar de toekomst?

‘Alle Oekraïense vluchtelingen hebben een tijdelijke beschermingsstatus tot april 2027. Niemand weet wat er daarna gebeurt. Dat geeft onzekerheid. Mijn stad wordt nog elke dag gebombardeerd. Terug naar mijn oude leven kan niet. Voor mijn kind hoop ik dat we hier mogen blijven. Dan zou ik misschien alsnog cardioloog kunnen worden. Maar voor nu ben ik dankbaar dat ik in de zorg werk, in een ziekenhuis waar ik kan leren en groeien.’